De voorbije maand was België helemaal in de ban van de Rode Duivels.

Overal zag je verwijzingen naar ‘onze jongens’ in Rusland. Eventjes was België weer één land. Zelfs Nederlanders voelden zich een beetje Belg. Maar met de Vlaamse 11 juli vieringen en na de domper van onze nederlaag tegen Frankrijk, is de roes weer over.

Toch hebben we allemaal intens genoten zolang de droom duurde: België zou wereldkampioen voetbal 2018 worden. In het midden van deze droom had ik de kans om de match tegen Brazilië in Thuishaven in Mortsel te mogen mee vieren. En gevierd werd er! Alle supporters waren uitgedost in onze nationale driekleur en we zaten op het puntje van hun stoel om de acties en bewegingen op het grote scherm te volgen. Bij iedere val van een speler van onze ploeg was er grote verontwaardiging en bij elke kans werd er uitbundig geroepen, gesprongen en gedanst. De mensen van Thuishaven lieten ons zien hoe je enthousiast moet zijn. Alles mocht en niemand werd scheef bekeken. Ook op de reportages op de televisie van de supporters op alle pleinen van onze grote steden zag je mensen die zich lieten gaan. De voorbije maand gaf iedereen zichzelf plots de toelating om onze ‘emotie-beperking’ in het laten zien wat we voelen, los te laten. We mochten weer uit komen voor onze emoties.

We mochten blij zijn, of boos of bang of verdrietig. We mochten weer helemaal bij onszelf zijn en onze diepste buikgevoel laten spreken. 

En nu? De roes is over! En meteen spelen wij dan weer onze zin om onze gevoelens spontaan te uiten kwijt. Waarom? Waarvoor zijn we dan toch zo bang? Ik zie bij de mensen van Thuishaven een blijvende, voortdurende zin en kracht om hun gevoelens een plaats te geven en te tonen. Daardoor ontstaan er soms harde confrontaties maar ook diepe banden met elkaar. Nadien is samenleven eenvoudiger en duidelijker. 

Ik heb me voorgenomen om hard te werken aan de ontwikkeling van deze competentie. Met het opgroeien en met onze westerse rationele opvoeding speelden we dit talent, zeker als man, voor een stuk kwijt. Maar in de voorbije periode heb ik gezien dat ze niet verdwenen zijn. Ze zitten rustig te wachten tot we weer klaar zijn om meer buik en minder hoofd te zijn. Laten we ons wat meer laten gaan en leven vanuit onze buik. Ons hoofd heeft recht op wat rust. Zeker in deze vakantietijd. Tijd om weer naar je buik te leren luisteren.